WALL TO WALL

Meer dan de helft van de mensen op onze planeet woont in steden. Wat doet het leven in een stad met een mens? Steden staan vaak bekend als plekken waar werk te vinden is, waar luxe te koop is en comfort binnen handbereik ligt. Maar steden brengen ook een precaire klasse voort: daklozen, vluchtelingen, werklozen, zieken … Bezorgd om hun imago proberen stadsbesturen deze groepen uit het zicht te houden. Wijken veranderen, en steden worden steeds meer onderworpen aan thema’s als gentrificatie, toerisme en winst.

De slimme stad creëert dropouts in plaats van inclusie. 

In DEMO filmt een eenzame figuur in een mascottepak zichzelf terwijl hij trucjes doet en danst — gebaren die doen denken aan de eindeloze zoektocht naar zichtbaarheid op TikTok en andere sociale media. En toch, ondanks de performance, is er geen publiek. De “demo” blijft onafgewerkt, de posts worden nooit gepubliceerd.

DEMO is het kortfilm-debut van Kris Verdonck. Het startpunt voor dit filmproject is de performance door Marc Iglesias, UNTITLED. Een voorstelling door Kris Verdonck / A Two Dogs Company die in 2014 in het Kaaitheater in première ging. 

Diezelfde performer, Marc Iglesias, verschijnt opnieuw in NOT TOMORROW, waar hij gestalte geeft aan een man op straat, misschien bij de ingang van een club, verleid om te dansen, gevangen tussen verbeelding en werkelijkheid. Hij blijft anoniem, altijd nét naast het ritme. Hij is tegelijk deelnemer en buitenstaander, bewegend op een ritme dat alleen van hem is.

In beide werken bewonen de performers een stedelijk landschap doordrenkt van pop- en entertainmentcultuur: mascottes, virale dansjes, filmische clichés die overblijfselen zijn van trends die al voorbij lijken. Deze figuren zijn zowel zichtbaar als ongezien, gemaskerd en geabsobeerd door het weefsel van de stad.

In deze dialoog tussen film en dans schetst WALL TO WALL een portret van de mens als performer — en van de kunstenaar op zoek naar een plaats in een stad die gevormd wordt door hyperconnectiviteit en digitaal spektakel.

Beide personages zoeken betekenis en verbinding in een wereld die steeds wegglipt. Hun zoektocht lijkt gedoemd te mislukken, en toch gaan ze door — ze bewegen, performen, volharden.

De Amerikaanse filosoof Lauren Berlant noemt deze volharding “wrede optimisme”: wanneer net datgene waarnaar we verlangen, ons geluk in de weg staat. In hun fantasieën zien de personages van WALL TO WALL de stad als een podium dat werk, gemeenschap en verbondenheid belooft. In werkelijkheid blijven ze, zoals Berlant zegt, slechts “watertrappelen” — worstelend om het hoofd boven water te houden.

Toch wordt hun inspanning een stille daad van verzet. WALL TO WALL toont twee portretten van de watertrappelende kunstenaar — grappig en verleidelijk, maar ook wrang en donker. Ze zijn geen slachtoffers, maar overlevers: een ode aan de onweerstaanbare drang van de kunstenaar om te creëren, en aan de menselijke wil om te blijven voortgaan. Zoals Beckett schreef: “You must go on, I can’t go on, I’ll go on.”